ปฏิบัติการ

จอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่เรียงรายอยู่ทั้งสองฝั่ง แสงไฟสีเขียว ขาว แดง บนจอเรดาร์ แสดงสัญลักษณ์เครื่องบินแต่ละลำกะพริบอยู่เป็นระยะ มองเผินๆ คล้ายหน้าจอเกมคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ แต่ผู้ที่นั่งอยู่หน้าจอกลับเคร่งเครียด เอาจริงเอาจัง เพราะนี่ไม่ใช่เกม แต่หมายถึงชีวิตคนนับพันนับหมื่นที่อยู่ในมือพวกเขาแต่ละวัน

เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศจะสวมอุปกรณ์ที่เรียกว่า เฮดเซ็ต ในการติดต่อสื่อสารกับนักบินแต่ละลำ เพื่อให้คำแนะนำ รวมทั้งแจ้งข่าวสารที่เป็นประโยชน์ต่อการตัดสินใจแก่นักบิน (Flight Information Services) นอกจากนี้ยังมีบริการเตือนภัย (Alerting Services) เพื่อให้อากาศยาน ถึงที่หมายโดยปลอดภัย สะดวก และรวดเร็ว

“จริงๆ แล้วหน้าที่หลักเราก็คือ อำนวยการป้องกันไม่ให้เครื่องบินมาชนกัน แต่ส่วนใหญ่เครื่องบินจะมาเวลาเดียวกัน เราต้องทำยังไงก็ได้ให้อยู่คนละความสูง ให้เกิดสเปซทั้งด้านหน้า ด้านข้าง และก็ความสูง ซึ่งอาจจะอยู่ความสูงเดียวกันก็ได้ เวลาเดียวกันก็ได้ แต่ต้องอยู่คนละตำแหน่ง”

สถิติเที่ยวบินในเมืองไทย เฉพาะแค่เที่ยวบินที่ท่าอากาศยานกรุงเทพ ในปี 2547 มีจำนวนกว่า 259,049 เที่ยวบิน เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศแต่ละคน จึงต้องรับมือจัดการหลายร้อยเที่ยวบินต่อวัน

“หลายๆ ครั้งที่เครื่องเข้ามาลงที่ดอนเมืองเยอะมาก ทุกทิศทุกทาง ความสูงเดียวกันทั้งนั้นเลย เวลาเดียวกัน มาถึงเราต้องเป็นคนจัดการ จากการที่เราเรียนรู้ข้อมูลทุกอย่างมาแล้ว ทำให้เครื่องบินแต่ละลำแยกจากกันทำยังไง ให้อยู่คนละข้าง แต่ถ้าทำไม่ได้เพราะเกิดสภาพอากาศไม่ดี เขาก็จะต้องมาใกล้กัน ก็เปลี่ยนความสูง แต่ก็ยังเป็นเวลาเดียวกันอยู่ดี”

ดังนั้น ATC  จะต้องเป็นคนที่มีปฏิภาณไหวพริบ สามารถแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี และที่สำคัญจะต้องเป็นคนที่สามารถทำงานภายใต้ความเครียดและแรงกดดันได้